16
En zo wordt het einde hier stilaan tastbaar : op 16 oktober stijgt er een vliegtuig op vanuit Entebbe dat koers zet naar Brussel. Daarin drie mensen die er twee jaar Oeganda opzitten hebben. Alles volgens plan. Dat is minder dan twee maand nog vanaf deze dag gerekend. 
Nu al slaat enig heimwee toe naar deze tuin, deze stad, zijn natuurpracht en zijn altijd aangenaam klimaat.
Of we er ooit terug zullen komen ? Dat weet alleen de tijd, de toekomst die steeds verrast.
De vakantie schrijdt inmiddels met rasse schreden voorwaarts. Binnen drie weken lonken alweer de schoolbanken. Voor de laatste keer zal Lim in dit achterlijke onderwijs haar draai vinden, en dat is goed zo. De verrassing zal groot zijn wanneer in het Gentse een school blijkt te zijn waar je mag spelen, waar kinderen mogen praten, zelfs worden aangemoedigd daartoe. Tegen die tijd is het hopelijk gedaan met regenen daar…
Er komt nog één keer bezoek, de laatste kans dus om nog eens natuurparken te bezoeken en eindelijk een giraf te zien. Rijkhalzend kijken we ernaar uit.
Net als jullie kijken wij rijkhalzand uit naar 16 oktober. ‘t zal voor iedereen een ander leven zijn, een nieuwe wending , een nieuw maar vertouwd halfrond met ook heelveel verrassingen. Wij tellen op !
en Jo niet het minst.’t Zal voor hem een onvergetelijke 10de verjaardag zijn. Wij nemen alvast vrijaf. . . . .